امام خمینی در ماه رمضان تنها به ضرورت و برای مسائل مهم حکومتی و کشوری جلسه می گرفتند، چون ‎‏می‌خواستند با‏‎ ‎‏خداوند ارتباط بیشتری پیدا کنند.

  هر شب رمضان برای امام، شب قدر بود

هر شب رمضان برای امام، شب قدر بود

سیره عملی امام خمینی (ره) در ماه رمضان الگوی خوبی برای علاقمندان به ایشان و مسلمانان انقلابی جهان است. ایشان با عشق و ارادت خاصی حق این ماه را ادا می کردند. از جوانی تا سال های پایانی عمر، برنامه مشخصی در این ماه داشتند و در بیاناتشان نیز توصیه های بسیار مهمی برای بهره برداری از این ماه داشته اند.
ایشان در کتاب جهاد اکبر چنین می فرمایند: «قلب انسان مانند آینه صاف و روشن است، اما بر اثر توجه فوق العاده به دنیا و کثرت معاصی کدر می‏ شود؛ ولی اگر انسان لااقل روزه را برای‏ حق تعالی خالص و بی‏ ریا انجام دهد، این عبادت را که اعراض از شهوات، اجتناب از لذات و انقطاع از غیر خداست در این یک ماه به خوبی انجام دهد، شاید تفضل الهی شامل حال او شده آینه قلبش از سیاهی و کدورت زدوده گردد و امید است که او را از عالم طبیعت و لذات دنیوی منحرف و منصرف سازد؛ و آن گاه که می‏ خواهد وارد «شب قدر» شود، نورانیت‌ هایی که در آن شب برای اولیاء و مؤمنین حاصل می‏ شود، به دست آورد و جزای چنین روزه‏ ای خداست؛ چنان که فرموده است «الصّوم لی و انا اجزی به». چیز دیگر نمی‏ تواند پاداش چنین روزه ‏ای باشد.
جنات نعیم در مقابل روزه او بی ‏ارزش بوده نمی ‏تواند پاداش آن به حساب آید ولی اگر بنا باشد که انسان به اسم روزه دهان را از مطعومات ببندد و به غیبت مردم باز کند و شب های ماه مبارک رمضان که مجالس شب نشینی گرم و دایر بوده وقت و فرصت بیشتری است، با غیبت، تهمت و اهانت به مسلمانان به سحر انجامد، چیزی عاید او نمی‏ شود و اثری بر آن مترتب نمی‏ گردد.» 1

اگر انسان لااقل روزه را برای‏ حق‌تعالی خالص و بی‏‌ریا انجام دهد، آن‌گاه که وارد «شب قدر» شود، نورانیتی که در آن شب برای اولیا و مؤمنین حاصل می‌شود، به دست می‌آورد.

امام خمینی در ماه رمضان ملاقات هایشان را تعطیل می کردند و تنها به ضرورت و برای مسائل مهم حکومتی و کشوری جلسه می گرفتند. قاعدتا از دلایل این اقدام، حرمت ماه رمضان در نظر حضرت امام بود، چون مردم از راه دور‏‎ ‎‏به دیدنشان می‌آمدند و روزه‌هایشان شکسته می ‌شد و دیگر اینکه ایشان‏‎ ‎‏می‌خواستند در ماه رمضان با‏‎ ‎‏خداوند ارتباط بیشتری پیدا کنند.

5b15461917b2b.jpg

امام در همه ماه‌ها مناجات داشتند و برنامه عبادی از زندگی ایشان ترک نمی شد اما در ماه رجب و شعبان و به خصوص ماه رمضان حالت ‌‌های خاصی داشتند. به گفته خادم ایشان روز‌های ماه مبارک حضرت امام ساعت 6 به اتاق محل کارشان می‌آمدند و روی نیمکت می ‌نشستند و ‎‏شروع به خواندنِ قرآن می‌ کردند. شب ها ساعت 2 بعد از ‏‎ ‎‏نیمه شب بلند می ‌شدند. اول نماز می‌ خواندند بعد هم مشغول مطالعه ‏‎‎‏قرآن می ‌شدند و نزدیکی ‌‌های صبح هم مشغول مناجات می‌ شدند. گریه‏ ‎‏می ‌کردند، ضجه می ‌زدند و مناجات می‌ خواندند.
‏‏برای امام هر شب، شب قدر بود. برای ایشان شب‌‌های قدر با غیر قدر ‏‎فرق چندانی نداشت، اما چون اعمال شب‌‌های قدر زیادتر است، لذا امام با وجود کهولت سن خوابشان را کم می کردند. پس از یکی دو ساعت استراحت بیدار می‌شدند و به عبادت و‏‎ ‎‏مناجات می‌پرداختند، دعا‌‌های شب‌‌های قدر را می‌خواندند، قرآن بر سر ‎‏می‌گرفتند و گریه و راز و نیاز می‌نمودند. این اعمال ایشان تا اذان ‎‏صبح ادامه می‌ یافت. بعد نماز صبح را می ‌خواندند و می‌ خوابیدند.‏

امام خمینی در ماه رمضان ملاقات هایشان را تعطیل می کردند و تنها به ضرورت و برای مسائل مهم حکومتی و کشوری جلسه می گرفتند.

سعی امام ‎‏همیشه بر این بود که به گونه‌ای ‏‎ ‎‏مناجات کنند که مزاحم کسی نباشند، یا‏‎ ‎‏اگر کسی خواب است با‏‎ ‎‏مناجات امام بیدار نشود، ایشان خیلی آرام به مناجات می‌ پرداختند. با‏‎ ‎‏وجود این، شب های قدر‎‏ اطرافیانشان با‏‎ ‎‏صدای هق‌هق گریه‌‌های ایشان بیدار می ‌شدند.
‎‏مرتب‏‏ قرآن و دعا‏‎ ‎‏می ‌خواندند. «العفو» را تکرار می ‌کردند و «یا الله» ‏‎‎‏می‌ گفتند. دعای ابوحمزه را‏‎ ‎‏نیز می‌خواندند و به خواندن آن دعا خیلی‏‎ ‎‏مقید بودند. با‏‎ ‎‏آن که آن دعا‏‎ ‎‏خیلی طولانی بود مرتب به خواندن آن دعا‏‎ ‎‏می ‌پرداختند.‏ امام اینچنین رمضان و شب های قدر را درک کرده بود. به همین دلیل است که می توان تاثیر آن را هم در زندگی دنیوی و اخروی ایشان مشاهده کرد. روحشان قرین رحمت صاحب این ماه.


‏‏فهرست منابع:
1.خاطرات خادمان و پاسداران امام خمینی.
2.دیوان امام خمینی.
3. برداشت هایی از سیره امام خمینی، ج3.

--------------------------------------------------
پی‌نوشت ‌ها:
1 . جهاد اکبر، ص43 و 44.


مطالب مرتبط