تحولات فلسطین در مرحله‌ای سرنوشت‌ساز قرار دارد که می‌تواند آینده فلسطین اشغالی را رقم بزند. در صورتی که رژیم صهیونیستی بتواند بر خشم مردمی فلسطینی‌ها و ملت‌های منطقه پیروز شود، گام بزرگی برداشته است.

روزهای سرنوشت ساز برای فلسطین

روزهای سرنوشت ساز برای فلسطین

تحولات فلسطین در مرحله‌ای سرنوشت‌ساز قرار دارد که می‌تواند آینده فلسطین اشغالی را رقم بزند. در صورتی که رژیم صهیونیستی بتواند بر خشم مردمی فلسطینی‌ها و ملت‌های منطقه پیروز شود، گام بزرگی برداشته است.

سالروز یوم النکبة (۱۵ می سال ۱۹۴۸ مصادف با ۲۶ اردیبهشت ۱۳۲۷) همواره به عنوان یکی از بزرگترین تراژدی‌های انسانی منطقه توسط مردم فلسطین و بسیاری از ملت‌ها مورد توجه قرار می‌گیرد و سالیانه تظاهرات‌ها و راهپیمایی‌هایی در محکومیت رژیم صهیونیستی و موجودیت ننگین این رژیم برگزار می‌شود.

هفتاد سال از اعلام موجودیت رژیم صهیونیستی می‌گذرد و این رژیم هیچ زمانی نبوده که به فکر کشتار، ایجاد تفرقه و تجزیه در میان کشورهای اسلامی نباشد. مراسم سالروز یوم النکبه اما در سال جاری از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است. اهمیت این مراسم را می توان از برگزاری مجموعه راهپیمایی‌های موسوم به بازگشت متوجه شد که از بیش از یک ماه پیش در اقصی نقاط فلسطین اشغالی آغاز شده و همچنان ادامه دارد.

اهمیت بیش از پیش سالروز اعلام موجودیت رژیم صهیونیستی، طرح آمریکایی - صهیونیستی برای به رسمیت شناختن قدس به عنوان پایتخت رژیم اسرائیل و انتقال سفارت آمریکا از تل آویو به این شهر مقدس اسلامی است که تحت عنوان طرحی بزرگتر موسوم به معامله قرن برای حذف آرمان فلسطین و با پوشش و حمایت و سکوت رژیم‌های عربی حاشیه خلیج فارس در حال اجرا است.

5afa89e451b0f.jpg

اهتزاز پرچم رژیم صهیونیستی در روز نکبت


** نگاهی گذرا به یوم‌النکبة

روز نکبت یکی از شوم‌ ترین و سیاه‌ ترین روزهای تاریخ معاصر است. در ۲۶ اردیبهشت یکی از فاجعه‌بارترین و خونین‌ترین طرح‌های استعماری و ضد بشری پس از کشتار و آوارگی صدها هزار مسلمان بی‌ گناه فلسطین، طی سالها به نتیجه رسید و رژیم نامشروعی که برای بشریت دستاوردی جز قتل و ترور و رنج و مصیبت نداشت، اعلام موجودیت کرد.

در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۲۷ شمسی (۱۵می ۱۹۴۸میلادی) موجودیت رژیم اسرائیل دقیقا به شیوه شکل‌گیری آمریکا اعلام شد. همانگونه که تشکیل آمریکا با ورود مهاجران اروپایی و قتل و کشتار بومیان آغاز شد، رژیم صهیونیستی نیز با کشتار مسلمانان و در سرزمینی متعلق به ساکنان آن (فلسطین) تاسیس شد، با این تفاوت که رژیم جدید هرگز روی آرامش به خود ندید.

گرچه رژیم صهیونیستی در۱۳۲۷ یک روز پس از خروج آخرین سرباز انگلیسی از فلسطین تشکیل شد اما این اقدام زمینه ها و ریشه هایی داشت که به نیم قرن قبل از روز اعلام تشکیل این رژیم بازمی‌گردد.

پس از برپایی نخستین کنگره صهیونیسم در سال ۱۲۷۵ در شهر بال سوئیس و تصویب تشکیل دولت یهود در سرزمین فلسطین، مهاجرت صهیونیست ها به این سرزمین تحت حمایت استعمار توسط سازمان جهانی صهیونیسم آغاز گردید. چهار سال پس از این تاریخ، سازمان جهانی صهیونیسم با هدف تسریع در روند مهاجرت یهودیان شرکتی تحت عنوان صندوق ملی یهود تشکیل داد تا برای سکنی گزیدن یهود در فلسطین زمین بخرد. زمینهای خریداری شده توسط این صندوق به عنوان دارایی غیرقابل انتقال مردم یهود محسوب می‌شد. پس از پایان جنگ جهانی اول مهاجران یهودی به سمت فلسطین روانه شدند و آژانس یهود برای هماهنگ سازی وتسریع در روند مهاجرت یهودیان تشکیل شد.

5afa8a2456461.jpg

یوم‌النکبة

با روی کار آمدن هیتلر در آلمان نازیسم بهانه ای شد تا روند مهاجرت یهودیان به فلسطین شدت یابد به گونه ای که شمار یهودیان مهاجر ساکن در فلسطین تا سال ۱۳۲۷ به طرز فزاینده‌ای افزایش یافت. در حالی که تنها ۱۲ درصد از خاک اشغالی فلسطین در تصرف یهودیان بود. از این زمان خشونت ها و وحشیگری‌های یهودیان آغاز شد. جنبش عزالدین قسام در این دوران آغاز شد که توسط انگلیسی‌ها سرکوب شد. در سال ۱۳۲۶ قطعنامه ای صادر شد و فلسطین به دو بخش یهودی و فلسطینی تقسیم شد. بلافاصله پس از قطعنامه ۱۸۱ کشتارهای خونین گروههای ترور صهیونیستی آغاز شد. از سال ۱۳۲۶ تا اردیبهشت ۱۳۲۷ چند کشتار وسیع در بلده الشیخ سعسع، الجلیل، قطار قاهره – حیفا، دیریاسین و ناصرالدین توسط گروههای ترور صهیونیستی از جمله هاگانا اشترون انجام گرفت که در این قتل‌عام ها تعداد زیادی از فلسطینی‌ها اعم از مرد و زن و پیر و جوان کشته شدند. تنها در کشتار دیریاسین که توسط دو گروه ایرگون و اشترون انجام شد، ۲۵۴ تن از افراد غیرنظامی کشته شدند.

صهیونیستها یک روز بعد از خروج سربازان انگلیسی از فلسطین تشکیل رژیم صهیونیستی را اعلام کردند. فلسطینی‌ها این روز را روز نکبت نامیدند و از آن پس روز نکبت به عنوان مفهومی از رژیم اسرائیل در جهان شهرت یافت، چرا که رژیم صهیونیستی قبل از تاسیس و بعد از تاسیس حاصلی جز نکبت و مصیبت و کشتار و ترور برای بشریت بخصوص مسلمانان نداشته است.

بخش دوم


مطالب مرتبط