امام رضا علیه السلام با آن که صدقه می داد، خود ساده زیست بود امّا خلق خدا را از خود خشنود می کرد، و در عین شرافتمندی از اشرافی گری دوری می گزید.

دریای بخشش
۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۷ 164 67.3 KB 7 0

دریای بخشش

امام رضا علیه السلام دریای بخشش و کرم بود. ایشان در نامه ای به امام محمد تقی علیه السلام نوشتند: «شنیده ام غلامان تو وقتی بر مرکب خود سوار می شوی تو را از درب پشتی خانه خارج می کنند. آن ها بخل می ورزند و می خواهند تو به کسی چیزی ندهی. به همان حقی که من بر گردن تو دارم، باید بیرون رفتن و داخل شدنت تنها از درِ بزرگ خانه باشد و وقتی بر مرکبت سوار می شوی همراه خود سکه های طلا و نقره بردار و هیچ کسی نباشد که از تو چیزی بخواهد و تو به او عطا نکنی. انفاق کن و نترس تا خداوند هم بر تو سخت گیری نفرماید».

یسع بن حمزه می گوید: «در مجلس امام رضا علیه السلام بودم و با ایشان صحبت می کردم و جمع بسیاری گرد آمده بودند و از حلال و حرام، از ایشان می پرسیدند. مرد بلند قد و گندم گونی آمد و سلام داد و خود را از دوستان آن حضرت و پدران ایشان معرفی کرد و اظهار کرد که در بازگشت از حج، پولش را گم کرده است. او درخواست کمک کرد و گفت وقتی به شهرش برسد آن مبلغ را از طرف حضرت صدقه می دهد.

حضرت فرمودند تا بنشیند. اکثر مردم رفتند و من و دو نفر دیگر مانده بودیم و آن مرد. حضرت برخاستند و به اندرون رفتند و پس از اندکی آمدند و دستشان را از لای در بیرون آوردند و فرمودند: آن مرد خراسانی کجاست؟

گفت من این جا هستم. فرمودند: این دویست دینار را بگیر و خرج کن و نیازی نیست وقتی رسیدی آن را از طرف من صدقه دهی.حالا برو که همدیگر را نبینیم. وقتی بیرون رفت، سلیمان(یکی از حاضران) پرسید: فدایتان شوم. بخشش شما فراوان بود، پس چرا صورت خود را پوشاندید؟ فرمود از ترس این که مبادا خفت و خواری را به خاطر این ادای حاجت او و درخواست کردنش در چهرۀ او ببینم.

یاداشت: علی کفشگرفرزقی

منبع: امام رئوف، برگزیده ای از سیره امام رضا علیه السلام


مطالب مرتبط